BABA

Gururlu adamdı babam. Onurluydu. Hastalığının ölümcül olduğunu biliyordu. Ama kabullenmesi zordu onun için. Savaşını sürdürüyordu ne de olsa askerdi o… O savaşmak için eğitilmişti. Menhus hastalığın doğal reaksiyonları, acıları, sızıları dayanılmaz olsa da.


Hey gidi albay Mehmet Cemal. Babam diye söylemiyorum yakışıklı adamdı be… Üniformanın bu kadar yakıştığı adam inanın çok az gördüm. Hani “Yürüyünce yerler titrer” deyişi vardır ya, işte öyleydi aslan babam benim için. Çakı gibi…


Çok severdi annemi çok. Bizlere düşkündü. En çok da beni severdi. En küçük oğlan hesabı. Ama annem onun sevgisini hak ediyor muydu? İyi bir anne, özverili ve sadık bir eş miydi? Ah..Ah!.. Bunlara evet demeyi ne kadar çok isterdim.



Babamın öleceğini hepimiz biliyorduk. Akciğer kanseri metastaz yapmış,beynine sıçramıştı. Tek tesellimiz acı çekmiyordu. Tanıyordu, konuşuyordu, fazla acı çekmiyordu. Espri bile yapmaya çalışıyordu hastane odasındaki yatağında.



Son günlerinde canı kadar sevdiği, hayatının kadını olan annemin yanında olmasını çok istedik. Onu görsün, onu hissetsin istedik. Bin bir rica ve telkinle getirebildik annemi hastaneye. Sevmiyordu baba mı! Aslında annem kendisinden başka hiç kimseyi sevmedi, sevemedi!



Annemin içinde bulunduğu durum da pek parlak değildi. Ağabeyim ve ablam evlendikten sonra babamla birlikte yaşıyorduk. Annem terk etmişti bizi. Bir düzen de kuramamıştı kendine. Onun bunun yanında sığıntı gibi kalıyordu. Acı çekmekten zevk alır bir yanı vardı. Hiçbir zaman yetinmeyi bilmezdi annem. Koşulları hep zorlardı. Ne yazık ki sahip olabileceği şeylerin değerini bilememekle kalmayıp, onları fark edememişti bile. Yazık çok yazık.



Annem dönerdi, dolaşırdı, sudan çıkmış balık gibi Cemal beyin dükkanına gelirdi. Babam o inanılmaz tutkusundan dolayı direnemezdi ona. Yelkenleri hep foraydı. Evini de, gönlünü de, cüzdanını da seve seve açardı. Annem de maalesef kullanırdı bunu. Ah annem ah! Yatacak yerin yok senin ama annemsin yine de!.



Torun Kerem özeldi annem için. İlk torun Sanem alınmasın. Annem Kerem’e olan tutkusundan uzun süre ablamda kaldı. Babam da çok severdi erkek torun Kerem’i. Az bir şey değil. Her Pazar sabahı cebinde çikolata ve şekerlerle Basınköy’ün yolunu tutardı babam. Pazar mesaisinde günün büyük bölümünü ablamlara ayrılırdı.Ağabeyim, kızları ve amcamlar “Ce Aa” denecek zaman dilimiyle sınırlıydı.



Hasta yatağında afacan çocuklar gibi meraklı ve şaşkın gözleriyle yatıyordu. Annem, ablam ve ben odada oturuyorduk. Birden bir şeyler mırıldandım. Önce kendim bile duyamadım. Sonra o ses yükseldi, soruya dönüştü.

-Sizi Evlendirelim baba?

Annem ve abam şaşırdı. Babam gülümsemeye çalıştı.

-Kiminle? dedi, sevecen gözleriyle.

-Kiminle olacak babacım, annemle tabi! dedim.



Kırk sene bu ülkeye subay olarak hizmet vermişti Albay Mehmet Cemal, ardından emekli maaşı yetimlere ve öksüzlere gidecekse helaldi ama bu aşamada anneme gitmesi revaydı. Ben böyle düşündüm ve yaptım. İyi ki de yaptım.



Sağ olsun Fatma abla (Fatma Girik) Şişli belediyesinden iki nikah memurunu görevlendirdi. Gerekli formaliteleri bir günde tamamladık. Nikah şahitleri hemşirelerdi imzalar atılırken. Ablam, ağabeyim ve ben ağlıyorduk. Annem yeni gelinler gibi idi. Geleceğe yönelik ekonomik güvencesinin, kazanımlarının heyecanı ve hazzı içinde idi.



İnanmamakta özgürsünüz. İşin bu boyutu o anda beni ilgilendirmiyordu. Babam yaşamının sonunda da olsa hayatının kadınına yeniden kavuşmuştu. Huzurluydu, mutluydu. Gerçeği bilmesine karşın hayatı boyunca hiçbir zaman sahip olamadığı, çılgın gibi sevdiği kadın için çok önemli bir iyilik yapmıştı. Fazlasını da yapmak isterdi ya!



-Babacığım tebrik ediyoruz. Çok iyi oldu, ne güzel sizi birlikte görmek! dedim, saklamaya çalışmadı. Gözlerinden iki damla yaş süzüldü. Parmakları ile annemi işaret ederek, kısık kısık,

-En çok … onun için…. iyi oldu! dedi.

Duyduğum son sözleri oldu bunlar. Ertesi sabah babam öldü….



.